Cicek Acmak...
Bu aralar elim hep çiçekli seylere gidiyor. Kagitlar, defterler, peceteler, bardaklar... Nerde görsem icimde bir seye dokunuyor sanki. Cicek acmak üstüne düşünüyorum. Çok güçlü, çok guzel ve çok kadınsı bir tinisi var bende. Tanidigim çiçek acan kadinlari düşünüyorum. Aklima gelen arkadaşlarıma ve yürüdükleri yollara bakiyorum. Gurur duyuyorum. Hepsiyle. Kimisine cokca söyledim, söyleme şansım oldu, kimisini uzaktan sessizce hayranlıkla izledim, izliyorum. Ama hepsinde gördüğüm şey icimdeki inancı buyutuyor. Her biri, aslında bana da "yapabilirsin" demenin baska bir yoluymuş gibi... Kendi solduğum ve yaprak döktüğüm yerleri düşünüyorum sonra. Ve çiçek actigim toprakları... Icimde bu ara bir bahar havası... 39 yasin esintisi belki. Gecen hafta canimi sikan bireyler oldu. Nereye varacak bilmiyorum henüz. Dun de çok mutlu oldugum bir şey oldu. Kendimle gurur duydugum bir an. İnsanlık icin kucuk, benim icin büyük bir şey. "You don't give yourself enough credit." c...