içimden geldigi gibi...

Aylar evvel instagramda bir görsel gordum, su meşhur kadin görselinin üstünde yapabilirim ama yapmak zorunda degilim yazıyordu. Neden bilmem ama bayıldım! Cok hoşuma gitti. Aklımda kaldı ve epeyce dusundum uzerine. Düşündükçe daha cok karsilik buldu bende. Bunca yıl sanki hep yapabileceklerime odaklanmisim. Bunca yıl tum toplum kadinin yapabileceklerini anlatmış, tanimlamis ve tabiri caizse hepimizi gazlamış! Ve geldigimiz yerde öyle mükemmel kadin imgeleri var ki! Kadin hem calissin, hem sacini supurge eden anne olsun, hem kocasını mutlu eden bir es olsun(!), spor yapsın, güzel olsun, akilli davransın, ailesine akrabalarına saygıda kusur etmesin, yemek yapsın, seyahat etsin, evini de çekip cevirsin, sosyal olsun. kendine de baksın.... Boyle sayfalarca uzatabileceğim bir liste yazabilirim! Maalesef hiçbiri yabancı degil; hepsi gerçekten duydugum ya da gozlemledigim ve dahası ve fenası içselleştirdiğim beklentiler! Bu brosun da cok özel bir anlamı var benim icin, burda dursun! :) Ben ...

 Yillar evvel arkadaşım Sibel'den ve yaptiklarindan bu blogda bahsetmiştim :) Sibel universiteden arkadaşım ve tanidigim en üretken, en caliskan. en güçlü kadinlardan biri! Ve cok mutluyum ki O da Amsterdam'da yaşıyor. Tekrar yakin oldugumuz, ayni sehirde yasadigimiz ve ikimize has rutinler oluşturabildiğimiz icin cok şanslı ve minnettar hissediyorum! Sibel 'in yeni projesi Turk göçmenleri bir araya getiren bir platform. Göçmen Kosesi . Bu platformda, online buluşmalar, eğitimler, dijital bir kütüphane ve farklı ülkelerdeki pek cok kisiyle bağlantı kurabileceğiniz alanlar var. Ben ilk acildigi gunden beri aktif bir sekilde yer alıyorum, pek cok eğitime ve çembere katildim. Ki paylaşım çemberlerinin gucu muazzam! O kadar iyi geldi ki bana... Sevdiğim pek cok arkadaşıma birebirde önerdim. paylaştım çokça. Simdi de Gommen Kosesi'nde kitap sohbetlerine başlıyoruz! :) Ilk buluşmamız 8 Nisan'da Annemin Uyurgezer Geceleri üstüne olacak!  Katilmak isterseniz Gocmen Kosesi...

  Hiraeth (Galce) Galce’deki bu kelime: Bir zamanlar var olan ama artık geri dönülmesi mümkün olmayan bir “yurt” için duyulan özlem.   Yillar once bu sözcüğü Ayfer Tunc'un Asiklar Delidir ya da Yazi Tura kitabında gormus ve romantik bir alıntı olarak öylesine  okumuş gecmistim. Aklımda bile kalmamisti. Gecen gun, bambaşka bir seyler okurken tekrar denk geldim. Okudum, tekrar okudum, tekrar okudum. Hah dedim, hah ... Iste bu! Hissettigim tam da bu. Adini koyamadigim, anlatmaya calisip anlatamadikca sustugum bu!  Hiraeth ... Cocuklugu ozlemek gibi biraz. Orda, hiçbir yere gitmiyor. Özlüyorsun, derin ve sessiz bir özlem duyuyorsun. Ve oranın ve ordaki senin, o çocuk halinin artık var olmadigini bal gibi biliyorsun!  Gocmenligimde hissettigim tam da bu! Gitsem, donsem biliyorum ki artık orda hafızamdaki haliyle kalmamış bir yeri ozleme hissi.  Eski bir halimin burnumda tutması hali bu biraz da... Ama ben değiştim, dönüştüm; o eski halim, gercekten eskide kaldı...