Yapabilirim ama Yapmak Istemiyorum

Aylar evvel instagramda bir görsel gordum, su meşhur kadin görselinin üstünde yapabilirim ama yapmak zorunda degilim yazıyordu. Neden bilmem ama bayıldım! Cok hoşuma gitti. Aklımda kaldı ve epeyce dusundum uzerine. Düşündükçe daha cok karsilik buldu bende.

Bunca yıl sanki hep yapabileceklerime odaklanmisim. Bunca yıl tum toplum kadinin yapabileceklerini anlatmış, tanimlamis ve tabiri caizse hepimizi gazlamış! Ve geldigimiz yerde öyle mükemmel kadin imgeleri var ki!

Kadin hem calissin, hem sacini supurge eden anne olsun, hem kocasını mutlu eden bir es olsun(!), spor yapsın, güzel olsun, akilli davransın, ailesine akrabalarına saygıda kusur etmesin, yemek yapsın, seyahat etsin, evini de çekip cevirsin, sosyal olsun. kendine de baksın.... Boyle sayfalarca uzatabileceğim bir liste yazabilirim! Maalesef hiçbiri yabancı degil; hepsi gerçekten duydugum ya da gozlemledigim ve dahası ve fenası içselleştirdiğim beklentiler!


Bu brosun da cok özel bir anlamı var benim icin, burda dursun! :)


Ben 3,5 yıldır göçmen, 4 yıldır anne ve 16 yıldır calisan bir kadinim. Sadece bu 4 kimlik bile - göçmen, anne, calisan, kadin- öyle büyük bir beklentiler yumağı ve yapılacaklar ve olunacaklar setiyle yüklendi ki omzuma, sanırım coktum! Son 3 yilim her seyi sırtlanmakla gecti. Gocun ve anneliğin de etkisiyle hayatim ve kimliğim dönüştü. Yıkıp yıkıp yeniden yaptıklarım arsa ulasti!

Isi, kariyeri, anneliği, evi, sosyal hayatimi, finansal duzeni, iliskilerimi, sagligimi, önceliklerimi.... her seyi yerli yerinde ve bildigim, alisik oldugum haliyle tutabilmek icin olağanüstü bir gayret sarfettim. Çabaladım, zorlandım, sınandım. Ve yapamadım! Birini yapsam digeri kaçtı, birinde kossam digerinde durdum. Ve dank etti!

Hepsi olmaz. Yani belki birileri icin, bi yerlerde olabilir ama benim şartlarımda mümkün degil. Ya da ben mümkün kılmak zorunda degilim! :)

Son zamanlardaki en büyük farkindaligim bu oldu galiba. Sevgili C. nin blogunda okuyunca da bu farkindaligim yapabilirim ama yapmak istemiyorum a evrildi! Ve etrafa, hayatima bu gözle bakınca bir suru yuk bırakma alanı gordum. Sirf yapabiliyorum diye tasidigim kucuklu büyüklü sorumlulukları azaltmak niyetindeyim. Kucuk kucuk pratikler yapıyorum. Deniyorum.

Bulasiklari 2dk da yıkayabilecekken, orda birakiyorum. Kahvemi iciyorum. Ofisten eve gelip hızlıca yemek yapabilecekken 'e bugun ne yiyecegiz' diye soruyorum. Arayabilecekken aramıyorum, 10 sayfa kitap okuyorum. Bunlar boyle kucuk görünen mini mini seyler.... Ve daha büyükleri... Su minicik seyler bile öyle bir ferahlama getirdi ki bana! :)

Yapabilirim evet, ama yapmamayi seciyorum! :)

Ve gercekten bu salma hali, bırakma hali, olana olduğu kadarıyla kabul etme hali, muhtesem! :)

Benimki şimdilik bir yeniden öğrenme, keşfetme ve sürekli deneme evresi!

Bakalim nereye gideceğim, neler deneyimleyecegim...

Heyecanli, meraklı, hafiflemiş ve mutlu hissediyorum! 

Oh be... Dunya varmis! :)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nightbitch

Resim
 Dün akşam epeydir merak ettiğim bir filmi seyrettim. Nightbitch ... Aylar evvel izlediğim trailerından anneliğe dair konuşulmayanı anlatacağını düşünüp izleme listeme eklemiştim. Gerçekten de beklediğim gibi anneliğin çok da anlatılmayan vahşi ve -filmde geçen tabiriyle- acımasız yönünü gösteriyor. Filmde hoşuma giden detaylardan biri karakterlerin isimsiz olmasıydı. Anne, baba ve çocuk vardı. En çok da anne. Annenin annelik sonrası hayatının nasıl keskin bir biçimde dönüştüğü, bu dönüşümünde toplumun ve diğer insanların rolü, bütün değişikliklerle bahsetmeye çalışırken kadının yaşadığı zorlanmalar ve tabiri caizse çöküş... Neyin uğruna nelerden vazgeçtiğinin hiç görülmemesi ve o ' ben hallediyorum' dedikçe ve belki de kendini de buna ikna etmeye çalışırken, yalnız kalması... Çok gerçek! Çok... Filmin bir diğer güzelliği de bu aşırı gerçek ve acımasız hikayenin büyülü gerçeklik sosuyla lezzetlendirilmiş olması! Doğum ve anneliğin vahşi doğasını, bir köpek metaforu üstünden an...
Devamı

İki Yıl

Resim
 Bir hafta sonra 2 yıl geçmiş olacak bu bloga son yazdığım yazının üstünden.  2 koca yıl. Şimdi böyle yazınca nasıl geçtiğini anlamadığım; bir dolu şey yaşadığım, hem çok uzun hem çok kısa bir zaman dilimi...  Yeni bir ülkede yeni bir hayat kurmak, annelik, yeni bir kariyer, bir dolu zorluk ve çokça yenilikle geçen günler, haftalar ve -vay be- yıllar... Şöyle bir bakıyorum da... Çok zor-muş be! Pandemi, sonra hamilelik, derken annelik ve üstüne gelen göçmenlikle beraber hayatımın nasıl ve ne kadar değiştiğine inanamıyorum. Özellikle annelik ve göçmenlik, iki büyük kimlik dönüşümü. Ve benim hikayemde ikisi çok peş peşe, iç içe geldi. Afalladım, zorlandım, çuvalladım! Özellikle başka bir ülkede desteksiz olarak bir çocuğa bakım vermek... Bunun üstüne sabahlara kadar konuşmak isterim. Yaşamayan anlamaz, yaşayanlara da tek tek sarılabilirim💚 Bir yandan kendi ebeveynlik, annelik yolumu özgürce yürüdüğüm olağanüstü bir deneyim, bu. Her şeyi çekirdek ailece yaptığımız, beraber...
Devamı

Anne Eli Değmiş Gibi...

Resim
Bazı şeyler vardır, sen ne yaparsan yap annenin yaptığı gibi olmaz! Yemeğin tadı, topladığın yatak, düzelttiğin-yoluna koyduğun bir şeyler... Ne yaparsan yap annenin evindeki, annenin yaptığı gibi olmaz. Neredeyse 13 yıldır ailemden uzakta yaşıyorum. Ki bunun 12 yılında ayrı bir evim vardı-hala var. Bunca yıla, bu kadar kurduğum ve alıştığım düzene rağmen, annemin evine gittiğimdeki o her şeyi geride bıraktığım rahatlığı bulamıyorum! Annem her şeyi düşünür! Atom karınca gibidir, hiç durmaz. Neredeyse hiç yorulmaz. Uğraşır, özenir, pişirir; kaşla göz arasında yüz çeşit iş halleder. Öyle olunca, hala her gittiğimde, üstümde saydığım tüm yükü bırakıp acayip bir ferahlıkla yaşıyorum o evde. Tabi senede ancak birkaç gün, en iyi ihtimalle birkaç hafta gidebiliyorum. Olsun, o da yetiyor! :) İç işlerimi anneme, dışarıdaki hayatı babama devrettiğim kısacık vakitlerin tadını doyasıya çıkarmaya çalışıyorum! Pazar akşam üstü, annemle babam bize geldiler. İki gece kalıp bu sabah git...
Devamı