Defterler...

Daha çok yazi yazacağım diye basladigim 2025 yılında sadece Ocak ayinda yazmış ve orda kalmisim. Aylar gecti, yıl dondu, 2026'nin subatindayiz.

Bu yıl da yine daha çok yazmak niyetindeyim! Bu kez sadece blog da degil, defterlerime ajandalarıma da donme niyetim var. Ki güzel başladım diyebilirim :)

Eskiden her sene kendime bir Ece ajandası alırdım. Yaptiklarimi, yapacaklarımı, anlık kucuk notlarımı yazardım. Sonra hep kucuklu büyüklük defterlerim olurdu; evde, dışarda, yollarda yazdigim... Hamilelik ve sonrasındaki süreçte hem defterlerimden hem de kendimle kaldigim yazma surecimden çok uzaklaştım. Deli gibi özlüyordum ama hayatimin ve zihnimin kaosundan o kendimle konuşma halime de istediğim sekilde dönemiyordum bir turlu. Sonra artık bunun bana hiç iyi gelmediğini, hatta bayağı bayağı beni kotu etkilediğini farkettim! Her seyi unutuyordum, yapacaklarım da yaptıklarım da zihnimin karmaşası icinde degiliyordu. Ayni gun ayni saate yaptıgım planlar, unuttuklarım, kacirdigim son tarihler, mahcubiyetlerim, asla yetişemiyorum diye yetersizlik denizlerinde cirpinislarim.... Hayatim ve akisim dagilmis da kaybolmuşum gibi hissetmeye baslamistim! 



Sonra... Eski bir halimi hatirladim. Yazdigim, çizdiğim, notlar aldigim o halimi. Ve evimden, masamdan, cantamdan eksik olmayan ajandalarımı, defterlerimi! Meger onlar benim zihnimi sakinleştirme araclarimmis bir nevi! Kendimle konuştuğum, icimin copunu cikardigim, gundelik hayatimi duzene soktugum yermis! Bu kaybolmuslugumda tekrar oraya donmek istedim. Eski defterlerimi notlarımı okudum. Boş sayfaları doldurdum. Kendime yeni defterler ve ajandalar aldım. Her seyi kaydetmeye basladim. Ote yandan telefondaki takvimlerimi de düzenlemeye basladim.

O kadar iyi geldi ki! Tekrar nefes almaya baslamisim gibi hissediyorum:)



Ve en garibi ne biliyor musunuz? Nerdeyse kalem tutmayı, elle yazmayı unutmusum! Yazarken elim ağrıyor sanki... Kalem defter agirlasiyor gibi geliyordu her gun yazmaya basladigimda. Ne acayip, her seyin bir pratik gerektirdiğini oldugunu unutuyorum bazen! Bir seyi bir kez yapınca ya da bir halini bir kez yaşayınca hep öyle kalacak sanıyorsun. Oysa beslemediğin her şey soluyor ve dönüşüyor....

Kendimizi, sevdiğimiz seyleri ve halleri beslemek boynumuzun borcu galiba! :)

Büyük sözler vermek istemiyorum ama niyetim kendimle olan bu yazma anlarını her günümün bir parçası haline getirmek. Şimdilik iyi gidiyorum! :)

Subat geldi. Ajandam rengarenk. Sayfalar doluyor.

Zihnim ve hayatim, duzene giriyor...

Bir uykudan uyanmış gibiyim.

Bahari bekliyorum, kendimi besliyorum... :)





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nightbitch

Resim
 Dün akşam epeydir merak ettiğim bir filmi seyrettim. Nightbitch ... Aylar evvel izlediğim trailerından anneliğe dair konuşulmayanı anlatacağını düşünüp izleme listeme eklemiştim. Gerçekten de beklediğim gibi anneliğin çok da anlatılmayan vahşi ve -filmde geçen tabiriyle- acımasız yönünü gösteriyor. Filmde hoşuma giden detaylardan biri karakterlerin isimsiz olmasıydı. Anne, baba ve çocuk vardı. En çok da anne. Annenin annelik sonrası hayatının nasıl keskin bir biçimde dönüştüğü, bu dönüşümünde toplumun ve diğer insanların rolü, bütün değişikliklerle bahsetmeye çalışırken kadının yaşadığı zorlanmalar ve tabiri caizse çöküş... Neyin uğruna nelerden vazgeçtiğinin hiç görülmemesi ve o ' ben hallediyorum' dedikçe ve belki de kendini de buna ikna etmeye çalışırken, yalnız kalması... Çok gerçek! Çok... Filmin bir diğer güzelliği de bu aşırı gerçek ve acımasız hikayenin büyülü gerçeklik sosuyla lezzetlendirilmiş olması! Doğum ve anneliğin vahşi doğasını, bir köpek metaforu üstünden an...
Devamı

İki Yıl

Resim
 Bir hafta sonra 2 yıl geçmiş olacak bu bloga son yazdığım yazının üstünden.  2 koca yıl. Şimdi böyle yazınca nasıl geçtiğini anlamadığım; bir dolu şey yaşadığım, hem çok uzun hem çok kısa bir zaman dilimi...  Yeni bir ülkede yeni bir hayat kurmak, annelik, yeni bir kariyer, bir dolu zorluk ve çokça yenilikle geçen günler, haftalar ve -vay be- yıllar... Şöyle bir bakıyorum da... Çok zor-muş be! Pandemi, sonra hamilelik, derken annelik ve üstüne gelen göçmenlikle beraber hayatımın nasıl ve ne kadar değiştiğine inanamıyorum. Özellikle annelik ve göçmenlik, iki büyük kimlik dönüşümü. Ve benim hikayemde ikisi çok peş peşe, iç içe geldi. Afalladım, zorlandım, çuvalladım! Özellikle başka bir ülkede desteksiz olarak bir çocuğa bakım vermek... Bunun üstüne sabahlara kadar konuşmak isterim. Yaşamayan anlamaz, yaşayanlara da tek tek sarılabilirim💚 Bir yandan kendi ebeveynlik, annelik yolumu özgürce yürüdüğüm olağanüstü bir deneyim, bu. Her şeyi çekirdek ailece yaptığımız, beraber...
Devamı

Anne Eli Değmiş Gibi...

Resim
Bazı şeyler vardır, sen ne yaparsan yap annenin yaptığı gibi olmaz! Yemeğin tadı, topladığın yatak, düzelttiğin-yoluna koyduğun bir şeyler... Ne yaparsan yap annenin evindeki, annenin yaptığı gibi olmaz. Neredeyse 13 yıldır ailemden uzakta yaşıyorum. Ki bunun 12 yılında ayrı bir evim vardı-hala var. Bunca yıla, bu kadar kurduğum ve alıştığım düzene rağmen, annemin evine gittiğimdeki o her şeyi geride bıraktığım rahatlığı bulamıyorum! Annem her şeyi düşünür! Atom karınca gibidir, hiç durmaz. Neredeyse hiç yorulmaz. Uğraşır, özenir, pişirir; kaşla göz arasında yüz çeşit iş halleder. Öyle olunca, hala her gittiğimde, üstümde saydığım tüm yükü bırakıp acayip bir ferahlıkla yaşıyorum o evde. Tabi senede ancak birkaç gün, en iyi ihtimalle birkaç hafta gidebiliyorum. Olsun, o da yetiyor! :) İç işlerimi anneme, dışarıdaki hayatı babama devrettiğim kısacık vakitlerin tadını doyasıya çıkarmaya çalışıyorum! Pazar akşam üstü, annemle babam bize geldiler. İki gece kalıp bu sabah git...
Devamı