39...

 "Yenilenmenin, ruhu sakinleştirmenin, uzun yürüyüşlerin vaktidir Nisan benim için. İstanbul’da erguvan mevsimidir…  Boğazın, Boğaziçi’nin en güzel zamanıdır." yazmisim  2014'te. 

Nisan ayinda Bogazici'ni ve boğazı ve erguvanları görmediğim 4. Nisan olacak bu Nisan.

Ayni yazıda yalnizlikla ilgili öğrendiklerimden de dem vurmuşum ki okurken çok sasırdım. Kizim sen yalnizligi yeni öğreniyorsun yahu, ne büyük laflar etmişsin dedim, simdi okuyunca.

30 yasima girerken de "Her yaş dönümü, hesaplaşmanın, geriye bakmanın, “ben ne yaptım bunca zaman, neredeyim, peki ya sonrası ne olacak”ların, soruların, cevap aramaların, sorgulamaların vaktidir bende." demisim, 2017'de.

Son 3 yılda nerde oldugumu, ne yaptigimi bilmeden sadece suyun yüzünde kalma gayretiyle yasadigim çok an oldu. O yıllık hesaplamaları yapmadigim, yapamadigim yıllar oldu. 

Simdi burdan bakinca, caba goruyorum. Büyük bir caba. Büyük basarisizliklarimi ve başarılarimi goruyorum, hatta basari dedigim seylerin de çok değiştiğini biliyorum.

Vazgectiklerim, tutunmaya cabaladiklarim, kaybettiklerim ve kendime kattıklarımla yola devam ediyorum.

Uzuuun bir yazi yazmak istiyordum ama dakikalardır ekrana bakıyorum...

Daha çok yazmak istiyorum. Ama belli ki simdi degil.

Belki sonra...



Yarin, 21 Nisan, benim dogum günüm.

39 yil geride kalıyor... 

Yaslaniyorum, 40'a yaklasiyorum. Eski yazdiklarini okuyunca sasiran bir kadina donusuyorum.

Ve daha nelere dönüşeceğim, hala merak ediyorum.

Yarin, 21 Nisan, benim dogum günüm.

39 yil geride kalıyor... 

Dogum gunum kutlu olsun.





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nightbitch

Resim
 Dün akşam epeydir merak ettiğim bir filmi seyrettim. Nightbitch ... Aylar evvel izlediğim trailerından anneliğe dair konuşulmayanı anlatacağını düşünüp izleme listeme eklemiştim. Gerçekten de beklediğim gibi anneliğin çok da anlatılmayan vahşi ve -filmde geçen tabiriyle- acımasız yönünü gösteriyor. Filmde hoşuma giden detaylardan biri karakterlerin isimsiz olmasıydı. Anne, baba ve çocuk vardı. En çok da anne. Annenin annelik sonrası hayatının nasıl keskin bir biçimde dönüştüğü, bu dönüşümünde toplumun ve diğer insanların rolü, bütün değişikliklerle bahsetmeye çalışırken kadının yaşadığı zorlanmalar ve tabiri caizse çöküş... Neyin uğruna nelerden vazgeçtiğinin hiç görülmemesi ve o ' ben hallediyorum' dedikçe ve belki de kendini de buna ikna etmeye çalışırken, yalnız kalması... Çok gerçek! Çok... Filmin bir diğer güzelliği de bu aşırı gerçek ve acımasız hikayenin büyülü gerçeklik sosuyla lezzetlendirilmiş olması! Doğum ve anneliğin vahşi doğasını, bir köpek metaforu üstünden an...
Devamı

İki Yıl

Resim
 Bir hafta sonra 2 yıl geçmiş olacak bu bloga son yazdığım yazının üstünden.  2 koca yıl. Şimdi böyle yazınca nasıl geçtiğini anlamadığım; bir dolu şey yaşadığım, hem çok uzun hem çok kısa bir zaman dilimi...  Yeni bir ülkede yeni bir hayat kurmak, annelik, yeni bir kariyer, bir dolu zorluk ve çokça yenilikle geçen günler, haftalar ve -vay be- yıllar... Şöyle bir bakıyorum da... Çok zor-muş be! Pandemi, sonra hamilelik, derken annelik ve üstüne gelen göçmenlikle beraber hayatımın nasıl ve ne kadar değiştiğine inanamıyorum. Özellikle annelik ve göçmenlik, iki büyük kimlik dönüşümü. Ve benim hikayemde ikisi çok peş peşe, iç içe geldi. Afalladım, zorlandım, çuvalladım! Özellikle başka bir ülkede desteksiz olarak bir çocuğa bakım vermek... Bunun üstüne sabahlara kadar konuşmak isterim. Yaşamayan anlamaz, yaşayanlara da tek tek sarılabilirim💚 Bir yandan kendi ebeveynlik, annelik yolumu özgürce yürüdüğüm olağanüstü bir deneyim, bu. Her şeyi çekirdek ailece yaptığımız, beraber...
Devamı

Anne Eli Değmiş Gibi...

Resim
Bazı şeyler vardır, sen ne yaparsan yap annenin yaptığı gibi olmaz! Yemeğin tadı, topladığın yatak, düzelttiğin-yoluna koyduğun bir şeyler... Ne yaparsan yap annenin evindeki, annenin yaptığı gibi olmaz. Neredeyse 13 yıldır ailemden uzakta yaşıyorum. Ki bunun 12 yılında ayrı bir evim vardı-hala var. Bunca yıla, bu kadar kurduğum ve alıştığım düzene rağmen, annemin evine gittiğimdeki o her şeyi geride bıraktığım rahatlığı bulamıyorum! Annem her şeyi düşünür! Atom karınca gibidir, hiç durmaz. Neredeyse hiç yorulmaz. Uğraşır, özenir, pişirir; kaşla göz arasında yüz çeşit iş halleder. Öyle olunca, hala her gittiğimde, üstümde saydığım tüm yükü bırakıp acayip bir ferahlıkla yaşıyorum o evde. Tabi senede ancak birkaç gün, en iyi ihtimalle birkaç hafta gidebiliyorum. Olsun, o da yetiyor! :) İç işlerimi anneme, dışarıdaki hayatı babama devrettiğim kısacık vakitlerin tadını doyasıya çıkarmaya çalışıyorum! Pazar akşam üstü, annemle babam bize geldiler. İki gece kalıp bu sabah git...
Devamı