Zaman...

Zaman geciyor.

38 yasimdayim.

Birkac gun evvel kızım 4 yaşına bastı. 
4 yildir anneyim. Neredeyse 3,5 yıldır göçmenim.

Yani su son 4-5 yılda hayattaki butun ezberlerim bozuldu. Bildiklerim, konfor alanım, iliskilerim dagildi. 
Annelik de göçmenlik de çok büyük kimlik dönüşümleri. Çok güçlü deneyimler. Ordan oraya savruldum.
Dagildim, yoruldum.

Yasarken anlamıyor bazen insan yürüdüğü yolu, aldigi mesafeyi.

Annelikle ve yeni bir hayat ve kariyer kurmanın arasında soluksuz koşturduğum günlerde görüş mesafem epeyce kısaydı.

Birkac gun evvel kızım 4 yaşına bastı.



Pazartesi günü okulundan, okul sonrası kreşine gideceği icin öğretmenler aldi ve oraya gitti. Ilk kez okuldan biz almadık. Çok garip hissettim!
Okul birkaç bina yanimiz olduğu icin dağılma saatinde balkona cikip bekledim. Diğer cocuklarla sıraya girmesini, okul otobüsü denilen çoklu bisikletlere binmesini, cantasini, esyalarını her şeyini tasimasini... Uzaktan izledim.

Sabah 'Anne ya beni BSO ya götürmeyi unuturlarsa?' diye sorunca kaygilandigini hissetmiştim. Dilim döndüğünce anlattım, sakinleştirip güvende hissetmesini saglamaya gayret ettim.

Iliskimizin nasıl da dönüştüğünü gordum o an. Leyla buyuyor. Ben annelikte bakim veren olmaktan, çocuğuma güvenli bir alan, bir ev olmaya doğru yol alıyorum. Dis dünyadaki varligi arttıkça, beraber geçirdiğimiz zamanlar azalıyor. Okul, BSO, kurslar, playdate'ler.... Ve butun bunlar sadece 4 yılda oldu!

Goz acip kapayincaya kadar gecen, 4 koca yıl!

Yine ayni gun annelik yolculuğumuzda denk gelip tanış oldugum sevgili Nazli Calli'nin podcastini dinliyordum. O kadar gercek, o kadar samimi, o kadar güzel anlatmış ki.... Dinlerken gözlerim dolu doluydu. Sonra podcastte bahsettiği videoyu paylaştı. İzledim. Ağladım. Surama bir şey oturdu...





Dusunuyorum, sadece 4 yılda nerden nereye geldik!

Bu 4 yılda neler yaptım, yaşadım...

Vey be, diyorum!

Vay be...

Hayat bize daha neler getirecek kim bilir...
Her ne olursa olsun, su an sahip olduklarimizin kıymetini bilmek ne kadar degerli! 

Siradan basit seylerin her şey olduğunu unutmadan yasamak istiyorum:)

Oyle iste...












Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nightbitch

Resim
 Dün akşam epeydir merak ettiğim bir filmi seyrettim. Nightbitch ... Aylar evvel izlediğim trailerından anneliğe dair konuşulmayanı anlatacağını düşünüp izleme listeme eklemiştim. Gerçekten de beklediğim gibi anneliğin çok da anlatılmayan vahşi ve -filmde geçen tabiriyle- acımasız yönünü gösteriyor. Filmde hoşuma giden detaylardan biri karakterlerin isimsiz olmasıydı. Anne, baba ve çocuk vardı. En çok da anne. Annenin annelik sonrası hayatının nasıl keskin bir biçimde dönüştüğü, bu dönüşümünde toplumun ve diğer insanların rolü, bütün değişikliklerle bahsetmeye çalışırken kadının yaşadığı zorlanmalar ve tabiri caizse çöküş... Neyin uğruna nelerden vazgeçtiğinin hiç görülmemesi ve o ' ben hallediyorum' dedikçe ve belki de kendini de buna ikna etmeye çalışırken, yalnız kalması... Çok gerçek! Çok... Filmin bir diğer güzelliği de bu aşırı gerçek ve acımasız hikayenin büyülü gerçeklik sosuyla lezzetlendirilmiş olması! Doğum ve anneliğin vahşi doğasını, bir köpek metaforu üstünden an...
Devamı

İki Yıl

Resim
 Bir hafta sonra 2 yıl geçmiş olacak bu bloga son yazdığım yazının üstünden.  2 koca yıl. Şimdi böyle yazınca nasıl geçtiğini anlamadığım; bir dolu şey yaşadığım, hem çok uzun hem çok kısa bir zaman dilimi...  Yeni bir ülkede yeni bir hayat kurmak, annelik, yeni bir kariyer, bir dolu zorluk ve çokça yenilikle geçen günler, haftalar ve -vay be- yıllar... Şöyle bir bakıyorum da... Çok zor-muş be! Pandemi, sonra hamilelik, derken annelik ve üstüne gelen göçmenlikle beraber hayatımın nasıl ve ne kadar değiştiğine inanamıyorum. Özellikle annelik ve göçmenlik, iki büyük kimlik dönüşümü. Ve benim hikayemde ikisi çok peş peşe, iç içe geldi. Afalladım, zorlandım, çuvalladım! Özellikle başka bir ülkede desteksiz olarak bir çocuğa bakım vermek... Bunun üstüne sabahlara kadar konuşmak isterim. Yaşamayan anlamaz, yaşayanlara da tek tek sarılabilirim💚 Bir yandan kendi ebeveynlik, annelik yolumu özgürce yürüdüğüm olağanüstü bir deneyim, bu. Her şeyi çekirdek ailece yaptığımız, beraber...
Devamı

Anne Eli Değmiş Gibi...

Resim
Bazı şeyler vardır, sen ne yaparsan yap annenin yaptığı gibi olmaz! Yemeğin tadı, topladığın yatak, düzelttiğin-yoluna koyduğun bir şeyler... Ne yaparsan yap annenin evindeki, annenin yaptığı gibi olmaz. Neredeyse 13 yıldır ailemden uzakta yaşıyorum. Ki bunun 12 yılında ayrı bir evim vardı-hala var. Bunca yıla, bu kadar kurduğum ve alıştığım düzene rağmen, annemin evine gittiğimdeki o her şeyi geride bıraktığım rahatlığı bulamıyorum! Annem her şeyi düşünür! Atom karınca gibidir, hiç durmaz. Neredeyse hiç yorulmaz. Uğraşır, özenir, pişirir; kaşla göz arasında yüz çeşit iş halleder. Öyle olunca, hala her gittiğimde, üstümde saydığım tüm yükü bırakıp acayip bir ferahlıkla yaşıyorum o evde. Tabi senede ancak birkaç gün, en iyi ihtimalle birkaç hafta gidebiliyorum. Olsun, o da yetiyor! :) İç işlerimi anneme, dışarıdaki hayatı babama devrettiğim kısacık vakitlerin tadını doyasıya çıkarmaya çalışıyorum! Pazar akşam üstü, annemle babam bize geldiler. İki gece kalıp bu sabah git...
Devamı