39...

 "Yenilenmenin, ruhu sakinleştirmenin, uzun yürüyüşlerin vaktidir Nisan benim için. İstanbul’da erguvan mevsimidir…  Boğazın, Boğaziçi’nin en güzel zamanıdır." yazmisim  2014'te. 

Nisan ayinda Bogazici'ni ve boğazı ve erguvanları görmediğim 4. Nisan olacak bu Nisan.

Ayni yazıda yalnizlikla ilgili öğrendiklerimden de dem vurmuşum ki okurken çok sasırdım. Kizim sen yalnizligi yeni öğreniyorsun yahu, ne büyük laflar etmişsin dedim, simdi okuyunca.

30 yasima girerken de "Her yaş dönümü, hesaplaşmanın, geriye bakmanın, “ben ne yaptım bunca zaman, neredeyim, peki ya sonrası ne olacak”ların, soruların, cevap aramaların, sorgulamaların vaktidir bende." demisim, 2017'de.

Son 3 yılda nerde oldugumu, ne yaptigimi bilmeden sadece suyun yüzünde kalma gayretiyle yasadigim çok an oldu. O yıllık hesaplamaları yapmadigim, yapamadigim yıllar oldu. 

Simdi burdan bakinca, caba goruyorum. Büyük bir caba. Büyük basarisizliklarimi ve başarılarimi goruyorum, hatta basari dedigim seylerin de çok değiştiğini biliyorum.

Vazgectiklerim, tutunmaya cabaladiklarim, kaybettiklerim ve kendime kattıklarımla yola devam ediyorum.

Uzuuun bir yazi yazmak istiyordum ama dakikalardır ekrana bakıyorum...

Daha çok yazmak istiyorum. Ama belli ki simdi degil.

Belki sonra...

Yarin, 21 Nisan, benim dogum günüm.

39 yil geride kalıyor... 

Yaslaniyorum, 40'a yaklasiyorum. Eski yazdiklarini okuyunca sasiran bir kadina donusuyorum.

Ve daha nelere dönüşeceğim, hala merak ediyorum.

Yarin, 21 Nisan, benim dogum günüm.

39 yil geride kalıyor... 

Dogum gunum kutlu olsun.