içimden geldigi gibi...

 Pandemi doneminde bir podcast yayınına konuk olmuş ve burada da paylasmistim :) Aradan yıllar gecmis ve hayatima göç ederek reset atmışken bu kez cocukla göç deneyimim üstüne bir sohbete konuk oldum. Bavulda Ne Var? podcast kanalında yayınlandı :) Çok sevgili Saadettin'le Hollanda'ya taşınma surecimizi, neler umup neler bulduğumuzu konustuk. Benim açımdan çok keyifli bir sohbet ve tatlı bir ani oldu :) Dinlemek isterseniz buyrun:  https://open.spotify.com/episode/141Bki8mgFODfaJGEn3bNk?si=5Re-0ZOYR4KN-Awg-DBZyA  Sorulariniz, yorumlarınız olursa da beklerim :) ules

Sevgili Mindmills  blogunda Reset cagrisi yapmış, C.nin blogunda gordum, bir suru blog gezdim okudum, çok hoşuma gitti ve ben de ses vermek istedim. Bu aralar bu reset üstüne çokça düşünüyorum zaten. Yeni bir sayfa, yenilik, başlangıc, her seyin temizlenmesi gibi seyler canlanıyor zihnimde reset deyince. Son 4 yilim, annelik ve göçmenlikle beraber sürekli bir şey çözme ve  oldurma hali ve  hadi bunu da hallettik siradaki ne   hissiyle geciyor. Bir seyi yapsam, digeri açıkta kalıyor gibi hissettiğim anların ve seylerin toplami öyle büyük ki! Bilincli secimlerden, karar almaktan ve bedel ödemekten yorgun düşmüş haldeyim. Artan sorumluluklarım, geride biraktigim konfor alanım ve kaybettiklerim ve kazanmaya, oldurmaya calistiklarimla ağır aksak ilerliyorum. Ve itiraf edeyim, o reset anini bekliyorum icten ice. Hani Boyle bir şey olacak, bir şey gelecek ve hooop her şey resetlenecek! Her şey çözülecek, sorunlar pürüzler gidecek, çiçek bahçesine donecek ortalık... Oyle mi...

Ayfer Tunc çok sevdiğim bir yazar! Yanılmıyorsam butun kitaplarını okudum. Hem yazdıkları hem de çok sevgili hocam Murat Gulsoy'la yaptıkları isler sebebiyle bende yeri ayrıdır. Ne zaman bir kitabi çıksa koşarak almak, okumak isterim.   Annemin Uyurgezer Geceleri cikinca da çok heveslendim, gelecek gidecek arkadaslarimi yokladım :) Biraz beklemem gerekti ama birkaç hafta sonra kitabim geldi! E uzakta olunca insan, kitapları da daha çok bekliyor. Bak bu konuda da uzun uzun yazıp anlatmak isterim ama neyse simdi konuyu dagitmayayim :) Annemin Uyurgezer Geceleri'ni yavaş yavaş, bitmesin diye, kendime sakin anlar yaratıp okudum ozenle. Sabahları Leyla'yi okula birakip, kendime bir kahve ısmarladım ve Sehnaz'la buluştum. Annemin Uyurgezer Geceleri, Sehnaz'in ve annesinin ve anneannesinin; uc kusak-hatta dort kusak- kadinin anlatısı. Ve uyurgezerlikle dile gelen kadinin bastirilmis, saklanmış, yasanmamis duygularının, arzularının, gercek hallerinin...  Kitabin bir yerinde...

Zaman geciyor. 38 yasimdayim. Birkac gun evvel kızım 4 yaşına bastı.  4 yildir anneyim. Neredeyse 3,5 yıldır göçmenim. Yani su son 4-5 yılda hayattaki butun ezberlerim bozuldu. Bildiklerim, konfor alanım, iliskilerim dagildi.  Annelik de göçmenlik de çok büyük kimlik dönüşümleri. Çok güçlü deneyimler. Ordan oraya savruldum. Dagildim, yoruldum. Yasarken anlamıyor bazen insan yürüdüğü yolu, aldigi mesafeyi. Annelikle ve yeni bir hayat ve kariyer kurmanın arasında soluksuz koşturduğum günlerde görüş mesafem epeyce kısaydı. Birkac gun evvel kızım 4 yaşına bastı. Pazartesi günü okulundan, okul sonrası kreşine gideceği icin öğretmenler aldi ve oraya gitti. Ilk kez okuldan biz almadık. Çok garip hissettim! Okul birkaç bina yanimiz olduğu icin dağılma saatinde balkona cikip bekledim. Diğer cocuklarla sıraya girmesini, okul otobüsü denilen çoklu bisikletlere binmesini, cantasini, esyalarını her şeyini tasimasini... Uzaktan izledim. Sabah 'Anne ya beni BSO ya götürmeyi unuturlarsa?' diy...

Daha çok yazi yazacağım diye basladigim 2025 yılında sadece Ocak ayinda yazmış ve orda kalmisim. Aylar gecti, yıl dondu, 2026'nin subatindayiz. Bu yıl da yine daha çok yazmak niyetindeyim! Bu kez sadece blog da degil, defterlerime ajandalarıma da donme niyetim var. Ki güzel başladım diyebilirim :) Eskiden her sene kendime bir Ece ajandası  alırdım. Yaptiklarimi, yapacaklarımı, anlık kucuk notlarımı yazardım . Sonra hep kucuklu büyüklük defterlerim olurdu; evde, dışarda, yollarda yazdigim... Hamilelik ve sonrasındaki süreçte hem defterlerimden hem de kendimle kaldigim yazma surecimden çok uzaklaştım. Deli gibi özlüyordum ama hayatimin ve zihnimin kaosundan o kendimle konuşma halime de istediğim sekilde dönemiyordum bir turlu. Sonra artık bunun bana hiç iyi gelmediğini, hatta bayağı bayağı beni kotu etkilediğini farkettim! Her seyi unutuyordum, yapacaklarım da yaptıklarım da zihnimin karmaşası icinde degiliyordu. Ayni gun ayni saate yaptıgım planlar, unuttuklarım, kacirdigim son tari...

 Dün akşam epeydir merak ettiğim bir filmi seyrettim. Nightbitch ... Aylar evvel izlediğim trailerından anneliğe dair konuşulmayanı anlatacağını düşünüp izleme listeme eklemiştim. Gerçekten de beklediğim gibi anneliğin çok da anlatılmayan vahşi ve -filmde geçen tabiriyle- acımasız yönünü gösteriyor. Filmde hoşuma giden detaylardan biri karakterlerin isimsiz olmasıydı. Anne, baba ve çocuk vardı. En çok da anne. Annenin annelik sonrası hayatının nasıl keskin bir biçimde dönüştüğü, bu dönüşümünde toplumun ve diğer insanların rolü, bütün değişikliklerle bahsetmeye çalışırken kadının yaşadığı zorlanmalar ve tabiri caizse çöküş... Neyin uğruna nelerden vazgeçtiğinin hiç görülmemesi ve o ' ben hallediyorum' dedikçe ve belki de kendini de buna ikna etmeye çalışırken, yalnız kalması... Çok gerçek! Çok... Filmin bir diğer güzelliği de bu aşırı gerçek ve acımasız hikayenin büyülü gerçeklik sosuyla lezzetlendirilmiş olması! Doğum ve anneliğin vahşi doğasını, bir köpek metaforu üstünden an...